Γιατί οι Γερμανοί μάνατζερς ψηφίζουν «φανάρι»

ΑΠΟΠΟΙΗΣΗ ΕΥΘΥΝΩΝ Όλες οι θέσεις σε αυτή τη στήλη αποτελούν απόψεις των συντακτών, όχι της EURACTIV.gr

Οι τρεις «σωματοφύλακες» μιας μελλοντικής κυβέρνησης «φανάρι» φαίνεται να έχουν την εύνοια και των στελεχών της γερμανικής οικονομίας. [EPA-EFE/VARIOUS]

Εκ πρώτης άποψης θα μπορούσε να το χαρακτηρίσει κανείς παράδοξο. Μια έρευνα μεταξύ 1.500 μεγάλων στελεχών της γερμανικής οικονομίας δείχνει να βγάζει καθαρά κυβέρνηση «φανάρι». Κόκκινο για τη Σοσιαλδημοκρατία, Πράσινους, και Κίτρινο για τους Φιλελεύθερους.

Οπως έγραφε το ιντερνετικό der Spiegel η εκδοχή αυτή για την επόμενη μέρα συγκεντρώνει ποσοστό 45%, ενώ ο συνασπισμός «Τζαμάικα», όπου το κόκκινο αντικαθίσταται από το μαύρο της Χριστιανοδηνοκρατίας είναι αρκετά πίσω με 30%. Μόλις ένα 6% θα ήθελε να ξαναβρεί μπροστά του ένα «μεγάλο συνασπισμό». Τι έπαθαν λοιπόν οι Γερμανοί μάνατζερς; Αριστερίζουν; Πρασίνισαν; Πάσχουν από κάποια κρίση συνείδησης; Ή μήπως απλά διαβλέπουν μια τεράστια ευκαιρία ανανέωσης της αφήγησης της ισχυρότερης οικονομίας της Ευρώπης;

Με μια πιο ψύχραιμη ματιά καταλαβαίνει κανείς ότι η επιλογή αυτή είναι απολύτως λογική. Κατ’ αρχάς ερμηνεύει καλύτερα την λαϊκή ετυμηγορία, αφού ένας τέτοιος συνασπισμός περιλαμβάνει τα τρια κόμματα που βγήκαν κερδισμένα από τις εκλογές. Το να αγνοηθεί το μήνυμα της κάλπης, λόγω κάποιας ιδεοληπτικής προσκόλλησης σε μια «ξεθεωμένη» Χριστιανοδημοκρατία, θα μπορούσε να είναι απλώς παραγωγός λαϊκής δυσαρέσκειας και πολιτικής αστάθειας.

Από την άλλη κανένα από τα τρία κόμματα δεν μπορεί να θεωρηθεί εχθρικό προς την «οικονομία». Ο Ολαφ Σολτς ως υπουργός Οικονομικών είχε άριστες σχέσεις με τους παράγοντες του χώρου. Και τίποτα δεν προμηνύει ότι θα μπορούσε να αλλάξει ρότα ως καγκελάριος. Ο Κρίστιαν Λϊντνερ θα αποτελεί την φιλελεύθερη ασφαλιστική δικλείδα και θα φρενάρει πιθανώς όποιες υπερβολικές πράσινες φαντασιώσεις μπορεί να εκφράζονται στσα υπουργικά συμβούλια των επόμενων ετών.

Και η συμμετοχή των Πρασίνων στην κυβέρνηση ταιριάζει γάντι με την προώθηση του σχεδίου της «Πράσινης Μετάβασης» που έχει πια καταστεί ηγεμονικό σε ολόκληρη την Ευρώπη. Το αν αυτό θα έχει χαρακτήρα ουσίας ή απλού άλλοθι μένει να φανεί.

Το σίγουρο είναι ότι η γερμανική βιομηχανία έχει κατανοήσει ότι το περιβόητο Green New Deal,  δίνει μια εξαιρετική ευκαιρία ανανέωσης του ίδιου του καπιταλισμού. Τα σχέδια για περισσότερη καθαρή ενέργεια, για εστίαση σε τομείς όπως η ηλεκτροκίνηση, οι επενδύσεις στην οικονομία του υδρογόνου και στην παραγωγή των ημιαγωγών δείχνουν ότι το γερμανικό κεφάλαιο έχει πιάσει το νόημα της εποχής. Και επιδιώκει να προσαρμόζεται σε αυτή με γοργούς ρυθμούς.

Ο τρίχρωμος συνασπισμός, το αποκαλούμενο «φανάρι» μπορεί λοιπόν να λειτουργήσει ως η καλύτερη εγγύηση για μια κοινωνική ειρήνη με επίκεντρο την απάντηση στην κλιματική κρίση. Αν μάλιστα συνδυαστεί και με την προσπάθεια να αμβλυνθούν τα προβλήματα των κοινωνικών ανισοτήτων, τα οποία η Χριστιανοδημοκρατία έδειχνε να αγνοεί, παρά τις προειδοποιήσεις ακόμα και φιλικών της οικονομολόγων, τότε όλοι θα έχουν λόγους να τρίβουν τα χέρια τους.