Είναι ο «σοβαρός» Στάρμερ απειλή για τον «αλλόκοτο» Τζόνσον;

ΑΠΟΠΟΙΗΣΗ ΕΥΘΥΝΩΝ Όλες οι θέσεις σε αυτή τη στήλη αποτελούν απόψεις των συντακτών, όχι της EURACTIV.gr

Η μάσκα του απλού μέλους που παρακολουθεί την ομιλία του προέδρου Κιρ Στάρμερ κατά τη διάρκεια του συνεδρίου των Εργατικών μιλάει από μόνη της. [EPA-EFE/FACUNDO ARRIZABALAGA]

Αν επιχειρήσει κανείς να αναζητήσει ομοιότητες ανάμεσα στον Γερμανό Ολαφ Σολτς και τον Βρετανό Κιρ Στάρμερ μπορεί σίγουρα να σταθεί σε μία. Και οι δυο τους φρόντισαν να συντηρήσουν ένα «σοβαρό», κεντρώο προφίλ, το οποίο δεν ήταν πάντα στο ίδιο μήκος κύματος με την «αριστερότερη» βάση των κομμάτων τους.

Ο πρώτος έκανε ουσιαστικά ένα συμβιβασμό με τα μέλη του SPD, που είχαν εκλέξει ένα αριστερό δίσυμο συμπροέδρων, για να μπορέσει να διεκδικήσει την καγκελαρία και όλα δείχνουν πως είναι πολύ κοντά στο να το καταφέρει. Ο δεύτερος παραμένει στην προεδρία, αλλά δείχνει να προσπαθεί να βάλει χαλινάρι στις υπερβολικές απαιτήσεις της αριστερής πτέρυγας των Βρετανών Εργατικών στη μετά-Κόρμπιν εποχή.

Την περασμένη εβδομάδα ο Στάρμερ επανεκλέχτηκε στην ηγεσία του κόμματος στο συνέδριο των Εργατικών. Κάτι που ίσως να μην άκουσαν πολλοί συμπατριώτες του, που έδιναν μάχες για να εφασφαλίσουν μερικά λίτρα βενζίνης ή κάποια φρέσκα λαχανικά στα σούπερ-μάρκετς.

Θα μπορούσε κανείς να πει ότι το Συνέδριο αυτό ήταν μια ακόμα «εσωτερική» μάχη χαρακωμάτων, κάτι που φάνηκε είτε στις συζητήσεις των θέσεων, είτε στις διαδικαστικές διαφωνίες για τον τρόπο εκλογής της κομματικής ηγεσίας. Συνδικάτα και οργανώσεις νέων πέρασαν θέσεις, που δεν είναι υποχρεωμένος πάντως να υιοθετήσει ο Στάρμερ, όταν θα έρθει η ώρα των επόμενων εκλογών. Οπως για παράδειγμα η απαίτηση για ωρομίσθιο 15 λιρών.

Το ερώτημα που οφείλει να θέσει κανείς είναι αν τελικά ο «σοβαρός» Στάρμερ θα μπορέσει να απειλήσει τον «αλλόκοτο» Μπόρις Τζόνσον, τον πρωθυπουργό που μπορεί να συνεχίζει τις παλινωδίες, είτε αυτό αφορά τη διαχείριση του Brexit, είτε την αντιμετώπιση της πανδημίας, αλλά μοιάζει ακόμα να παίζει χωρίς απειλητικό αντίπαλο.

Μέσα στους κόλπους των Εργατικών υπάρχουν πολλοί που πιστεύουν ότι το κόμμα τους θα πρέπει να ακολουθήσει το παράδειγμα του SPD και να ανοίξει την ατζέντα του προς τα αριστερά. Να ασχοληθεί δηλαδή περισσότερο με κοινωνικά θέματα σε μια χώρα, που φαίνεται να μπαίνει σε μια παρατεταμένη περίοδο κρίσης, με τα επιδόματα της πανδημίας να τελειώνουν, το Εθνικό Σύστημα Υγείας να παραπαίει, την ακρίβεια να χτυπά ανθρώπους που ζούσαν στα όρια της φτώχειας, την αμφιβολία για τις επιλογές του παρελθόντος να μεγαλώνει.

Ο Στάρμερ δε φαίνεται να συμμερίζεται αυτό το συλλογισμό και επιμένει ότι η λύση για την αναρρίχηση στην εξουσία είναι η «επιστροφή» στο Κέντρο. Tο ποιός έχει δίκιο θα το δείξει ο χρόνος.

Το σίγουρο είναι πως με αυτή του την επιλογή δημιουργεί ζωτικό χώρο, αριστερότερά του, για το φιλόδοξο κόμμα των Πρασίνων, που την περασμένη εβδομάδα ο «the Guardian» σε ένα άρθρο του αποκαλούσε την ανερχόμενη «κύρια δύναμη της βρετανικής Αριστεράς». Η οποία πάντως θα πρέπει να μπορέσει να ξεπεράσει εκτός όλων των άλλων εμποδίων και το αναχρονιστικό πλειοψηφικό εκλογικό σύστημα της χώρας, για να καταφέρει να έχει λόγο στα πράγματα.