Ευρωπαϊκή Ενοποίηση – Αναγκαιότητες για Κοινή Άμυνα και Ασφάλεια

ΑΠΟΠΟΙΗΣΗ ΕΥΘΥΝΩΝ Όλες οι θέσεις σε αυτή τη στήλη αποτελούν απόψεις των συντακτών, όχι της EURACTIV.gr

[123RF.com]

Την 10ετία του ’70 η ΕΟΚ των 9 κρατών-μελών, οριοθετούσε την Ευρωπαϊκή Πολιτική Συνεργασία, ως ένα κομβικό στοιχείο του ενοποιητικού σχεδίου. Μια προσπάθεια ενιαίας πολιτικής έκφρασης της Ευρώπης στους τομείς της εξωτερικής πολιτικής, της ασφάλειας και της άμυνας.

Ο κ. Γιώργος Α. Ζερβάκης, είναι εκπρόσωπος των Ευρωπαίων Φεντεραλιστών Κρήτης.

Την 10ετία του ’80, η 10ετία Ντελόρ που καθόρισε τα βήματα της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, χαρακτηρίστηκε από τον σχεδιασμό και την εφαρμογή της Ενιαίας Εσωτερικής Αγοράς, διαμορφώνοντας στα πλαίσια της τότε ΕΟΚ, έναν ενιαίο κοινοτικό χώρο χωρίς τους φραγμούς και τα εσωτερικά συνοριακά εμπόδια.

Η Ενιαία Ευρωπαϊκή Πράξη ήρθε να αποτυπώσει ως εν δυνάμει Συνθήκη, μαζί με άλλους κοινοτικούς κανονισμούς και πολιτικές, θέματα των οποίων την διεκδίκηση την συναντούμε στα πρώτα χρόνια της ενοποίησης: Τελωνειακή Ένωση, Κοινή Αγροτική Πολιτική, ελευθερία στην διακίνηση προσώπων, κεφαλαίων, υπηρεσιών, ο πρόδρομος της Συνθήκης Σένγκεν.

Η ύπαρξη της Ενιαίας Ευρωπαϊκής Πράξης, του ενιαίου ευρωπαϊκού εδάφους, αυτόματα δημιουργούσε την αναγκαιότητα για μηχανισμό κοινής αστυνομικής προστασίας των μελλοντικών ευρωπαϊκών εξωτερικών συνόρων, η Σένγκεν έπαιρνα σάρκα και οστά.

Η Ευρωπαϊκή Πολιτική Συνεργασία, το Σχέδιο Genscher-Colombo, αλλά και η κινητικότητα των φιλοευρωπαϊκών δυνάμεων, έδωσαν την ώθηση έτσι ώστε τα νέα αιτήματα της ευρωπαϊκής θεσμικής οντότητας να αποτυπωθούν στις Ευρωπαϊκές Συνθήκες.

Η εθνική, κρατική κυριαρχία κάθε κράτους-μέλους με την Συνθήκη του Μάαστριχτ άρχισε για πρώτη φορά την αναφορά αναγνώρισης των εξωτερικών ευρωπαϊκών συνόρων. Δυο καίριας σημασίας συμβολισμοί επετεύχθησαν τόσο με την Συνθήκη του Άμστερνταμ το 1997, όσο και με την υπογραφή της Συνθήκη της Λισαβόνας, δέκα χρόνια αργότερα.

Το 1997 ήταν οι προβλέψεις περί προστασίας των συνόρων που εντάχθηκαν στο πλαίσιο της Κοινής Εξωτερικής και Πολιτικής Ασφάλειας, ενώ το 2007 ήταν η αναφορά του στόχου δημιουργίας ενός κοινοτικού συστήματος μέσω του οποίου θα επιτυγχάνεται η διαχείριση των εξωτερικών συνόρων.

Η πρόβλεψη της ρήτρας αμοιβαίας συνδρομής, υιοθετείται από την Κοινότητα/Ένωση στην Συνθήκη της Λισαβόνας, για να κατοχυρώσει την πολιτική δέσμευση των κρατών-μελών της, όταν χρειασθεί η συνδρομή τους και με μέσα πολιτικής, διπλωματικής, οικονομικής και στρατιωτικής κατεύθυνσης, σε περίπτωση που κάποιο άλλο κράτος-μέλος υφίσταται επιθετική εξωτερική απειλή.

Πρόβλεψη που για πρώτη φορά φέρνει στον πυρήνα των πολιτικών δράσεων της ΕΕ την συλλογική ασφάλεια. Πρόβλεψη η ενεργοποίηση της οποίας εκδηλώθηκε με τις πολύνεκρες τρομοκρατικές επιθέσεις στην Γαλλία.

Στα θέματα κοινής ασφάλειας και άμυνας, η ΕΕ έχει πολλά βήματα ακόμα να πραγματοποιήσει, καθώς χώρες όπως η Ελλάδα, κατ’ επέκταση η ίδια η ΕΕ, αντιμετωπίζουν μείζονα προβλήματα στα εξωτερικά τους σύνορα. Και οι απειλές επι των ευρωπαϊκών συνόρων, απαιτούν την Κοινή Ευρωπαϊκή Άμυνα, με την Επιτροπή Γιούνκερ να θέτει μέχρι το 2025 την σύσταση της Ευρωπαϊκής Αμυντικής Ένωσης.

Μετά το ενιαίο νόμισμα, εάν θέλουμε μια Ευρώπη ομοσπονδιακού προσανατολισμού, που πρέπει να προστατεύει τα κοινά εξωτερικά της σύνορα, απαραίτητο βήμα είναι η συμπερίληψη αυτής της προστασίας στην επόμενη αναθεώρηση των Συνθηκών, για να γίνει η ευρωπαϊκή κυριαρχία όχι απλά πρόθεση και επιδίωξη, αλλά πράξη.

X