Τα 60 χρόνια από τη Συνθήκη της Ρώμης είναι Σάββατο

ΑΠΟΠΟΙΗΣΗ ΕΥΘΥΝΩΝ Όλες οι θέσεις σε αυτή τη στήλη αποτελούν απόψεις των συντακτών, όχι της EURACTIV.gr

DA339065E2AA0CFA663474FC9677C1E3 [Φωτογραφία: ΑΠΕ]

Ο Νίκος Λαμπρόπουλος είναι διευθυντής της Euractiv.gr

 

Αυτό τον καταναγκασμό με τις στρογγυλές ημερομηνίες δε τον κατάλαβα ποτέ. 60 χρόνια από τη συνθήκη της Ρώμης. Και λοιπόν; Γιατί είναι πιο σημαντικά από τα 59 ή τα 61; Γιατί πρέπει σώνει και καλά να ομφαλοσκοπήσουμε, να αναρωτηθούμε, να αποφασίσουμε αν θα πάμε μπροστά, πίσω ή και πουθενά; Τι είναι τελικά τα 60 χρόνια απ την υπογραφή της Συνθήκης;

Είναι Σάββατο. Τίποτα παραπάνω. Ευκαιρία για παράτες, μεγάλα λόγια από αντι και  φιλο ευρωπαϊστές, αναλύσεις από πολιτικούς, καθηγητές, δημοσιογράφους. Αλλά επί της ουσίας τίποτα νέο. Η Ευρώπη περνάει κρίση, όλοι συμφωνούμε. Όχι επειδή εξηντάρησε αλλά επειδή ξέμεινε από λεφτά και χωρίς λεφτά ούτε διάθεση υπάρχει ούτε κ ενέργεια. Λεφτά, ως δώρο για τα γενέθλια, δε θα μας φέρει κανείς, επομένως τσάμπα η χαρά και η προσδοκία.

Αυτό το λάθος πληρώνουμε, την εύκολη εξίσωση ότι ΕΕ ίσον λεφτά. Που δίνουν για τους βορειοευρωπαίους, που παίρνουμε για τους νότιους, πάντως μόνο λεφτά. Ούτε νομοθεσία, ούτε ειρήνη, ούτε ποιότητα ζωής. Δεν είπαμε ότι είναι η καλύτερη γωνιά στον κόσμο για να ζεις και να μεγαλώνεις τα παιδιά σου. Ο πιο ισχυρός προστάτης του περιβάλλοντος, των ζώων, των μεταναστών (ναι των μεταναστών), των καταναλωτών, των ασθενών. Ότι χάρη στην ΕΕ προστατεύουμε και προβάλουμε την κοινή μας πολιτιστική κληρονομιά. Αναδεικνύουμε το καλύτερο της εθνικής μας ταυτότητας. Για τα λεφτά μάθαμε μόνο να λέμε. Που παίρνουν οι αγρότες. Που δίνουμε στα έργα. Που παίρνουμε για κομμωτήρια. Που τα δίνουμε στους νότιους και τα χαραμίζουν. Που αγοράζουμε τα αυτοκίνητα των βόρειων. Υποβιβάσαμε το ευρωπαϊκό όνειρο σε μια φτηνή συναλλαγή. Και τώρα που δε βγαίνει ψάχνουμε (κρυφά ή φανερά) για άλλους συνεταίρους.

Οπότε τίποτα δε θα αλλάξει το Σάββατο. Ίσως να αλλάξει στις 29 όταν θα ανακοινώσει (;) η πρωθυπουργός της Βρετανίας το διαζύγιο. Ίσως να αλλάξει αν οι Γάλλοι αποφασίσουν να αποδειχτούν για τρίτη φορά μοιραίοι στην ιστορία της Ένωσης. Ή αν οι Γερμανοί τα θαλασσώσουν στις δικές τους εκλογές το Σεπτέμβριο. Μπορεί να συμβεί κάτι συνταρακτικό όταν το κοινοβούλιο και η Επιτροπή θα κληθούν να αποφασίσουν για το νέο προϋπολογισμό της ΈΕ και πώς θα καλύψουν την τρύπα της Βρετανίας. Συνταρακτικά πράγματα μπορούν να συμβούν αν οι Καταλανοί ή οι Σκωτσέζοι στήσουν σύνορα και ζητήσουν να ενταχθούν ως κράτη μέλη.

Ακόμα πιο εντυπωσιακές αλλαγές θα δούμε αν στις ευρωπαϊκές εκλογές αποφασίσουμε να πάμε σε ένα τελικό ξεκαθάρισμα. Ποιοι είμαστε, πόσοι θέλουμε και ποιοι και με ποιους όρους να συνεχίσουμε. Τι θα κάνουμε με όσους εκμεταλλεύονται την ευρωπαϊκή δημοκρατία και το κοινοβούλιο για να προβάλουν το μίσος και το λαϊκισμό τους. Για πόσο θα στηρίζουμε την ομοφωνία σε βάρος της δημοκρατίας. Αλλά οι ευρωεκλογές είναι στα 62α γενέθλια. Κοντά στη σύνταξη. Και θα κινδυνεύουμε.

Πάντως ό,τι και να ακούσετε στις 25 μη δώστε και πολλή σημασία. Στα γενέθλια οι ευχές είναι στάνταρ. Από φίλους και εχθρούς. Άλλωστε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή άνοιξε ήδη βιβλίο ευχών. Την είπε Λευκή Βίβλο για το μέλλον της Ευρώπης. Και είναι πράγματι λευκή. Λέει πολλά χωρίς να λέει (για την ώρα) τίποτα.

Μόνη περίπτωση να συμβεί κάτι στις 25 είναι η πορεία των Φεντεραλιστών να μαζέψει κανα δυο εκατομμύρια ευρωπαίους που να φωνάζουν για την Ευρώπη. Και επειδή αυτό δεν πρόκειται να συμβεί (είναι και τα εισιτήρια ακριβά) θα πρέπει όλοι να κάνουμε υπομονή για να μάθουμε το μέλλον. Το ευρωπαϊκό μοντέλο είναι αργό. Αργά κτίστηκε, αργά μετασχηματίζεται, αργά αποφασίζει. Οπότε ας ευχηθούμε στην Ευρωπαϊκή Ένωση χρόνια πολλά. Στους ευρωπαίους υπομονή. Και σύνεση.

X